06-03-2015 In memoriam Guus Cremers

In memoriam Guus Cremers

(14 september 1942 – 6 maart 2015)

 
Op 6 maart werden we nog eens nadrukkelijk gewezen op het feit dat ons leven eindig is. Ons erelid Guus Cremers is na een lange slopende ziekte overleden in het ziekenhuis van Heerlen. Guus was maar liefst 67 jaar lid van onze vereniging en wat voor een lid! In zijn jonge jaren bleek hij een begenadigd turner, die op vele wedstrijden, demonstraties en kampioenschappen schitterde en aldus een grote aanwinst bleek voor de selectie van hoofdleider Spronck. Uiteraard was er ook ruimte voor ontspanning en plezier, bijvoorbeeld de fietsreisjes die hij met Wiel Nieswand, Hein Roelofs, Leo Kampman en andere ondernam naar de Eifel. Met veel plezier en nostalgie verhaalde hij over de multipele lotgevallen tijdens deze kampeervakanties.

   

Al vroeg in de jaren zestig van de vorige eeuw wordt hij als jong broekje 2e secretaris en begint aldus aan een reeks bestuurlijke jaren. Als hoofdleider Spronck in 1967 afscheid neemt wordt Guus op 22-jarige leeftijd de nieuwe, jonge, dynamische hoofdleider van de alsmaar groeiende vereniging. Als hij in 1971 om studieredenen zijn functie overdraagt aan Willy Stuart staat de vereniging er in technisch organisatorisch opzicht goed voor. Guus is er dan niet alleen in geslaagd om de herenselectie samen met assistent Jan Kessels op peil te houden, maar heeft er ook voor gezorgd om de explosieve groei van de jeugdafdelingen in goede banen te leiden. Zijn vertrek als hoofdleider betekent echter allerminst dat Guus op non-actief gaat. Integendeel.
 
Eind jaren zeventig wordt hij voorzitter van de jubileumcommissie, die zich tot taak stelt een groot festijn te organiseren rondom het 75-jarig bestaansfeest in 1982, inclusief de organisatie van een groot Internationaal Turn Feest, dat al spoedig het InterTurnGala werd genoemd. Guus trekt die kar op meer dan uitstekende wijze, geeft blijk van bijzondere organisatorische capaciteiten en vooral ook van visie en doorzettingsvermogen. Het ITG valt zo zeer in de smaak dat onze vereniging onder de bezielende leiding van Guus nog maar liefst vier ITG’s organiseert, in 1985, 1989, 1993 en 1997. Vervolgens neemt Truus Heijnen het stokje van Guus over voor een vervolgeditie in 2001. Als het bestuur enkele jaren later veel te weinig bestuursleden telt, stelt hij zich weer beschikbaar voor het bestuur, hetgeen zijn grote betrokkenheid voor zijn vereniging nog maar eens onderstreept. Hij is dan al ziek, maar hij slaagt er desondanks in een constructieve bijdrage te blijven leveren. Wij herinneren ons Guus niet alleen vanwege zijn enorme daadkracht maar ook vanwege zijn sociale betrokkenheid. Stond hij niet aan de wieg van het zaalvoetbalclubje dat de niet meer actief turnende leden een aardig verzetje bood en hun motiveerde om lid te blijven van onze vereniging? Was hij het niet ook die begin jaren zeventig het initiatief nam om te gaan sporten, samen met de partners van de ouder wordende leden? Ruim 30 jaren bleef de zogenaamde ‘trimclub’ actief, totdat allerlei kwaaltjes zich aandienden, waardoor het niet meer zo goed lukte. Dit zijn slechts enkele voorbeelden van het aanstekelijk elan dat Guus zo kenmerkte. Toen hij met pensioen ging nam hij met groot plezier deel aan de wekelijkse wandeling die hij maakte met enkele (deels voormalige) Olympiavrienden. Wat heeft hij genoten van het Zuid-Limburgse heuvelland waar hij steevast naar toe wilde. En wij met hem. Opvallend overigens hoe veel voetbalterreinen hij wist te benoemen, zo blijk gevend van zijn passie voor de voetballerij. Hij vertelde ons leken niet alleen welke club er speelde, maar ook in welke klas en hoe ze er nu voor stonden. Helaas ging zijn conditie de laatste jaren dusdanig achteruit dat hij op een gegeven moment moest besluiten niet meer mee te gaan. Gelukkig bleef het gezellige contact dat wij onderling hadden nog enigszins in stand, omdat Guus de wekelijkse nazit met een kopje koffie trouw bleef bezoeken, totdat het enkele weken geleden echt niet meer ging.

 

Bij een ITG spreekt Guus de deelnemende verenigingen toe, uiteraard in drie talen!

 

Maar laten we niet zwelgen in verdriet, laten we vooral in gedachten houden hoe fijn het was hem als vriend te hebben. En ook hij heeft tot het laatst genoten van de vele contacten die hij nog had. Laten we ook beseffen dat hij een goed leven heeft gehad, samen met Riet, zijn kinderen en kleinkinderen, waarop hij zo trots was. Ook mag hij tevreden zijn over zijn carrière in het onderwijs, waarin hij zijn talenten overvloedig kon etaleren. Jammer dat de ellendige ziekte waaraan hij leed zijn pensioenjaren wat minder sprankelend hebben gemaakt. Uit het vorenstaande moge samenvattend blijken dat Guus een welbesteed leven heeft gehad, waarin hij zijn vele talenten ruimschoots kon benutten, ook ten profijte van het talloze aan hem toevertrouwd jong grut.

Wij wensen Riet, zijn kinderen en kleinkinderen veel kracht toe om het gemis van haar man, hun vader en opa een plaats te geven. Mogen de mooie herinneringen aan hem hen daarbij tot steun zijn.
 

inhoud ©2006 G.V. Olympia Landgraaf :: ontwikkeld door Good Advice IT
test